Alsof het winnen van de 100% NL Award voor Beste Nieuwkomer nog niet geweldig genoeg was (zie vorige nieuwsbericht), mocht Hansen enkele weken later hiervoor een zeer mooie award in ontvangst nemen. Tijdens deze uitreiking, waarbij de awards werden overhandigd door Albert Verlinde, waren ook de andere winaars aanwezig: Guus Meeuwis (beste album), Jan Smit (beste nummer) en Nick & Simon (beste artiest).

Hansen wil hierbij nogmaals iedereen bedanken die op hem gestemd heeft. Zonder jullie was dit nooit gelukt!!

Benieuwd hoe de award eruit ziet? Check dan nu de foto’s onder media > foto’s.

Tijdens zijn verblijf in Afghanistan heeft Hansen zijn belevenissen en indrukken op papier gezet. Hier volgen de vier blogs van Hansen over deze onvergetelijke reis.

***********************

Blog 1: Het is zover: Afghanistan

Na er wekenlang naartoe te hebben geleefd, was het dinsdag 1 december dan echt zover; mijn vertrek naar Afghanistan. Ik ga daar –samen met mijn crew- heen op uitnodiging van het Ministerie van Defensie. Mijn single 'Beeld zonder geluid’, die gaat over het tijdelijk missen van dierbaren, is namelijk een soort ‘lijflied’ geworden van het Thuisfront van uitgezonden militairen. Helemaal nadat ik een speciale versie van dit nummer heb gemaakt waarin partners van uitgezonden militairen hun persoonlijke verhalen vertellen.

In de vertrekhal van vliegbasis Eindhoven drong het tot mij door wat militairen grappend bedoelen met één van hun vele afkortingen: NuKuBu (Nutteloze Kut Burger). Want daar sta je dan, tussen alle militairen die voor maanden afscheid nemen van hun families. Terwijl wij daar nog stonden te vertellen hoe cool we het vonden om daarheen te mogen gaan, zie je om je heen het verdriet van het afscheid. Het is niet alleen afscheid wat je ziet, maar ook angst. Angst in de ogen van de partners, ouders, broers en zussen. Heel confronterend en compleet anders dan het normale afscheidsverdriet dat je vaak op vliegvelden ziet. Al snel vielen we stil. Ik begreep waarom de afkorting ooit ontstaan was. Sterker nog, waarschijnlijk was ik nu een enorme NuKuBu.

De eerste vlucht was een vlucht als iedere andere, met als enige verschil dat vrijwel alle passagiers een militair uniform aan hadden. Na 7 uur vliegen –en natuurlijk een landing met klamme handjes (ik heb namelijk vliegangst)- arriveerden we op een legerbasis ergens in de Arabische Emiraten.

Na enkele uren wachten, kregen we onze scherfvesten en helmen uitgereikt en werd ons verteld dat er 3 vluchten naar Kandahar Airfield (KAF) gingen: één om 22.00u, één om 23.15u en één om 08.00u de volgende morgen. Hoewel wij ons voorbereidden op een lange nacht in de hangar mochten we gelukkig mee met de vlucht van 22.00u. Daar gingen we dus, in formatie van 2 aan 2 over het platform een Hercules-vliegtuig in (ja, ‘Tour of Duty’ speelde door mijn hoofd..). Damn, wat een ding! Net als in de film zaten we daar: hangend in de netten, tussen alle -inmiddels bewapende- militairen. Het gevoel dat je hebt, is niet te omschrijven: 3 uur lang op oncomfortabele bankjes, oordoppen tegen het enorme lawaai, schaarse verlichtingen mensen die elkaar in doodse stilte aan zitten te staren, hopende dat alles goed gaat. Er was één moment waarop we het even in onze broek deden. Dat was het moment waarop er een zgn. ‘flair’ afging (dat is een soort afleidingslichtkogelvoor raketaanvallen...). Door het raampje zagen we een gele lichtflits en we schrokken ons kapot. Hoewel ook de militairen even in verwarring waren, brak er geen paniek uit waardoor we er verder maar niet over nadachten. De landing was spannend; we zagen helemaal niks, het vliegtuig schudde van links naar rechts, open neer en toen: boem, welkom op Kandahar Airfield, Afghanistan.

Kandahar is enorm; zelfs in het donker. Ik lieg geen moment wanneer ik zeg dat deze basis net zo groot is als een gemiddeld dorp in Nederland. Na een korte veiligheidsbriefing werden we naar de slaaphal gebracht. Hier gaan we dus een aantal dagen doorbrengen, dachten we… Niet dus! Aangezien we op dat moment zo’n 24 uur wakker waren, konden we best een beetje slaap gebruiken, maar de dienstdoende officier(of zoiets..) kon ons slechts verblijden met 2 uurtjes in een grote, koude, gehorige en fel verlichte zaal op een veldbedje met zo’n 250 andere militairen. Videospelletjes spelen dan maar dus... 

Na 2 uur een poging tot serieus gamen te hebben gewaagd, werden we opgehaald om per Amerikaanse Chinook-helikopter naar kamp Hadrian (oftewel, Deh Rawod) te gaan. Wauw! In formatie met 3 Chinooks vlogen we over het Afghaanse landschap. Wat is dat land eigenlijk prachtig met die uitgestrekte bergpartijen! Je zou bijna vergeten water hier aan de hand is. Uiteraard zouden Amerikanen geen Amerikanen zijn als ze niet even een showtje weg zouden geven qua vliegmanouvres. Toen ook het boordgeschut even gebruikt werd, was er weer even een ‘broekpoepmomentje’. Omdat er opnieuw geen enkele militair reageerde, zal dit ook wel bij de show hebben gehoord. Wij deden dus ook maar net zo cool, niks aan het handje!

Kamp Hadrian (DehRawod) was klein, maar onwijs gezellig. We werden heel gastvrij ontvangen en hoefden vanaf het eerste moment vrijwel niets meer te doen. Dat was niet verkeerd aangezien we op dat ongeveer 40 uur zonder slaap aantikte. Na wederom wat veiligheidsinstructies, een korte bespreking van de activiteiten, wat heerlijk voedsel sprak een luitenant de magische woorden: ik  heb een slaapplek voor jullie. En zo kropen we even heerlijk in ons stapelbedje in onze gepantserde slaapcabine (een fab).

Na 3 uurtjes slapen was het alweer tijd voor de soundcheck. Klinkt wellicht zwaar, maar het was echt geen enkel probleem. We hebben namelijk ook onze eigen missie en die is duidelijk: het entertainen en een hart onder de riem steken van 'onze jongens & meiden’ in den vreemde. De locatie van het optreden was een overslaghangar, achterop een enorm legervoertuig. Kortom, één van de meest bijzondere podia waarop ik waarschijnlijk ooit zal spelen. Aangezien mijn piano nog ergens boven Koeweit rondvloog, werd het een geïmproviseerde akoestische act met enkel gitaar. Oordelend naar het aantal handjes in de lucht is het ons gelukt om de mensen te vermaken. Ook de meegebrachte singles waren allemaal weg. Kortom, dat deel van onze missie is geslaagd. Nu echt even serieus bijslapen..

Groet uit Kamp Hadrian, Deh Rawod, Afghanistan

Hansen Tomas

***********************

Blog 2: Kamp Holland: Here we come!

Donderdagochtend konden we uitslapen, de wekker ging om half acht…! Maar het was de moeite waard. De reis van Kamp Hadrian (Deh Rawod) naar Kamp Holland (Tarin Kowt) was onvergetelijk! Met 2 Cougar-helikopters van de Koninklijke Luchtmacht, compleet met boordschutters, scheurden we door het Afghaanse luchtruim. Gooi de achtbanen van Six Flags, Disneylanden De Efteling in een blender, vermenigvuldig dat vervolgens met tien en dan heb je ongeveer het gevoel van die helikopterrit. Helemaal te gek!

Nadat we veilig aangekomen waren in TK, zoals de militairen het kamp noemen, kregen we een veiligheidsbriefing. Met het doornemen van alle verschillende alarmsignalen, werden we er weer even aan herinnerd dat het hier absoluut geen pretpark is, maar een realiteit waar raketinslagen ieder moment op de loer liggen. Met de minuut groeit dan ook het respect voor de mensen die hier in deze omstandigheden moeilijk en nobel werk verrichten. Die mensen zijn inmiddels geen cijfers meer die je ’s-avonds op het journaal voorbij hoort komen, maar mensen met een gezicht. Morgenavond mag ik ook voor deze mensen het verblijf hopelijk weer even wat aangenamer maken met een optreden… Hopelijk heeft de piano dan ook TK bereikt!

Groet uit Kamp Holland, Tarin Kowt, Afghanistan

Hansen Tomas

***********************

Blog 3: Leven op Kamp Holland

Vandaag hebben we voor het eerst wat langer kunnen slapen. Deze keer geen wekker om 06.00u of 07.00u ‘s-ochtends, maar echt negen uurtjes de oogjes dicht. Wat was dat lekker!

Na het ontbijt was het tijd om eens te kijken of de piano inmiddels gearriveerd was. Helaas, nog niet, maar wellicht zouden we later op de dag meer geluk hebben… Dan maar even Kamp Holland verkennen. Op Kamp Holland zitten, zoals de naam wellicht doet vermoeden, niet alleen Nederlanders maar ook Australiërs, Amerikanen, Fransen, Slowaken, Singaporezen en Afghanen. Het is moeilijk aan te geven hoe groot het kamp precies is, maar ik schat ongeveer een voetbalveld of tien. Daarbuiten is nog een ring met een vliegstrip. Op het kamp leven zo’n 1.400 militairen. Al die mensen wonen in zgn. chalets (zeg maar grote bunkers), waarin weer verschillende fabs (kamers) zitten, ongeveer 20 per chalet. In iedere fab slapen 4 militairen. Kortom, veel privacy hebben die jongens en meiden daar niet; hooguit een gordijntje voor hun stapelbed. Het is leuk om te zien hoe iedereen toch nog heeft geprobeerd om wat gezelligheid in de fabs te creëren met foto’s, posters (ja, ook veel naakte vrouwen..) en vlaggen van favoriete voetbalclubs.

Ontspanningsmogelijkheden zijn hier voldoende aanwezig. Zo is er een fitness-ruimte, basket/volley/voetbalveldjes, tafeltennis etc. en een bar, ‘The Windmill’ (alhoewel alcohol hier absoluut niet geschonken wordt). Voor boodschappen op het kamp kan je kiezen uit de supermarkt van de plaatselijke Afghaan (veelal souvenirs, vloerkleden,electronica) of de internationale supermarkt (met name etenswaren). Voor de inwendige mens wordt hier overigens goed gezorgd. Je kunt hier vrijwel 24 uur per dag iets te eten krijgen en ik moet zeggen, dat is boven verwachting goed! Bij iedere maaltijd kun je kiezen uit vlees, vis, groenten, brood, salades etc. Er zit ook altijd wel iets lekkers tussen, zoals pizza, shoarma of iets uit de frituur. Ook qua toetjes, niet te klagen! Maar genoeg over het kamp. We komen daar nog wel over te spreken de komende dagen aangezien de mensen hier hebben aangeboden om ons een goede rondleiding te geven en ons wat meer te vertellen over hun werk.

Tijdens de soundcheck was de piano nog niet steeds niet gearriveerd. Gelukkig was de kapelaan zo vriendelijk om ons zijn keyboard uit de kamp-kapel te lenen. Qua instrumenten en apparatuur waren we dus wat completer dan op Deh Rawod. De sfeer was echter geheel hetzelfde; alleen maar lachende en vriendelijke gezichten. Mocht iemand nog denken dat militairen niet los kunnen gaan, dan kan ik jullie bij deze vertellen dat deze mensen absoluut weten hoe ze een feestje moeten bouwen (zonder alcohol!). Zelfs tijdens de rit terug naar onze chalet hebben we nog doorgezongen om vervolgens tot laat na te praten in onze fab.

Mensen in Kamp Holland, nu al bedankt voor de geweldige tijd. Welterusten!

Hansen Tomas

***********************

Blog 4: De laatste dagen: Herinnering aan Afghanistan

Als je in Afghanistan bent, kun je twee dingen doen: op je kamer (fab) zitten en blogs schrijven, of er op uit gaan en dingen beleven. Omdat de internetverbinding mij de laatste dagen in de steek liet, werd die keus mij nog makkelijker gemaakt en had ik tijd genoeg om dingen te ervaren.

Na mijn optreden op Kamp Holland was het ijs goed gebroken. In de resterende dagen trokken we vriendschappelijk op met diverse militairen. Zo gaven militairen Max en Patrick ons een waanzinnige rondleiding over het kamp. Met een stoere legerjeep ‘cruisten we over het grindpad’ van Kamp Holland en zagen we werkelijk iedere uithoek van het kamp. De boys waren niet alleen goede tourguides, maar ook geweldige regelaars! Zo mochten we van dichtbij een training van de scherpschutters van het Korps Mariniers meemaken en zelfs even deelnemen aan de training.

Ik heb ook veel gepraat met mensen op het kamp. Ik denk dat ik nu pas goed besef wat daar allemaal gebeurd. Op het nieuws hoor je vaak de berichten over mensen die gewond raken (..of erger) of gaat het over de discussie van wel of niet blijven. Daarbij blijven veel andere dingen onbesproken. Zo gingen er enige tijd geleden niet meer dan 350 meisjes naar school in de regio. Mede dankzij de bijdrage van het Nederlandse leger is dat aantal nu toegenomen tot bijna 4.000! En dat is maar één voorbeeld. Natuurlijk is er nog een lange weg te gaan, maar er gebeurd wel wat. Ook de persoonlijke verhalen over o.a. liefde, het missen van het thuisfront en de rol van muziek zullen mij nog lang bij blijven.

Om de mensen op Kamp Holland nogmaals te bedanken, hebben we op onze laatste avond zelf een kampvuuroptreden georganiseerd. Echt te gek! Terwijl het 2 graden vroor, zaten wij met z’n allen liedjes te zingen rond een heerlijk warm kampvuur. Ik was een soort levende jukebox. Naast mijn eigen liedjes heb ik dingen gespeeld waarvan ik niet eens wist dat ik ze kende. Tegen het eind van het optreden werden we geconfronteerd met de alledaagse realiteit; een alarm voor een ‘incoming’ (oftewel: een raketaanval op het kamp). Rennen dus naar de gepantserde slaapgelegenheden. Als je daar dan staat -met een kloppend hart in je keel- groeit het respect voor alle mensen op het kamp alleen nog maar meer. Dit zijn dus de omstandigheden waarin mensen dagelijks hun werk doen. Gelukkig richtte de raket –zoals (gelukkig) meestal- geen verdere schade aan. Het werd me aangeraden er verder maar niet teveel over na te denken aangezien je daar jezelf alleen maar gek mee maakt. Het is nu eenmaal wat het is en daar moet je mee dealen. Zo gezegd, zo gedaan, viel ik die laatste nacht op Kamp Holland in slaap..

Van Kamp Holland gingen we terug naar Kandahar Airfield (KAF) met een zgn. Dash-vliegtuig. De Dash staat bekend als een vliegtuig dat zeer snel stijgt en daalt. Mmm, dat klinkt als een echte traktatie voor iemand met vliegangst..! Gelukkig viel de vlucht erg mee en genoot ik van het waanzinnige uitzicht. Wat een prachtig landschap heeft Afghanistan! Op KAF werden we vriendelijk welkom geheten en kregen we opnieuw veiligheidsinstructies. Het verschil tussen KAF en Kamp Holland is dat op KAF vrijwel niets gepantserd is. Kortom, de ‘drill’ is hier om bij een alarm 2 minuten op de grond te gaan liggen, hopen dat ‘ie overvliegt en dan zo snel mogelijk naar de dichtsbijzijnde bunker te rennen. Het was maar goed dat ik deze procedure goed in mijn oren had geknoopt, want ‘s-nachts was het weer raak. Toen ik in mijn onderbroek, met mijn handen over mijn hoofd op de grond lag, beleefde ik waarschijnlijk één van de meest angstige momenten in mijn leven. Gelukkig liep alles opnieuw goed af.

Het leven op KAF is heel anders dan op de eerdere kampen. Met zo’n 20.000 tot 25.000 militairen (veelal Amerikanen en Canadezen) is KAF bijna een volwaardig dorp, compleet met een heus ‘winkelcentrum’ (de zgn. Boardwalk). Hoewel we de hele reis niets te klagen hebben gehad over het eten was het heerlijk om weer even een Subway of Burger King in te lopen, ook al was deze dan gevestigd in een geïmproviseerde bouwkeet. Het optreden op KAF was wederom erg leuk en het aanwezige publiek reageerde opnieuw erg enthousiast. Ik mocht zelfs nog heel even voor Cupido spelen door een liefdesbericht van een meisje (Michelle) op Kamp Holland over te brengen aan haar vriendje (Bas) op KAF. Tja, hoe bedenk je het: met zijn tweeën tegelijk op uitzending in Afghanistan, maar dan beide op een andere plek. Hemelsbreed best dicht bij elkaar, maar toch ook weer zo ver van elkaar verwijdert omdat je in verschillende kampen zit. ‘Mijlen dichtbij’ zullen we maar zeggen..

Voordat ik er erg in had, was de week alweer voorbij en maakten we ons op voor de terugreis. Opnieuw een bijzonder vliegtuig in (de Hercules); het begon al bijna normaal te worden..

Nu, thuis bij de kerstboom, begint het pas bij mij door te dringen wat een intense en onbeschrijvelijke week het is geweest. Een week die ik nooit van mijn leven meer zal vergeten. Terwijl ik een hap van mijn eerste kerstkransje neem, zie ik op het nieuws een bericht over 2 gewonde militairen in Kamp Holland. Natuurlijk verschrikkelijk, maar het is maar een fractie van wat daar verder allemaal gebeurd. Gelukkig ken ik inmiddels die andere kant..

Mensen van Kamp Hadrian (Deh Rawod), Kamp Holland (Tarin Kowt) en KAF: dank jullie wel voor deze fantastische ervaring en jullie verhalen. Ik zal het nooit vergeten. Ik wens jullie een fijne kerst, een mooi 2010 en kom vooral veilig terug. Respect!

Hansen Tomas

***************************

Zie jij op je Hyves profiel dat een bekende jarig is en wil je hem of haar op een unieke manier feliciteren? Dat kan!

Met de nieuwe, coole felicitatie gadget van Hansen Tomas! Met deze gadget kun je jouw vrienden een speciaal gezongen felicitatie-boodschap van Hansen sturen met een persoonlijk tekstbericht van jou erbij! Daarnaast biedt de gadget jou ook een overzichtelijke verjaardagskalender van al jouw Hyves vrienden, zodat je nooit meer een verjaardag hoeft te vergeten! Naast deze handige functie, laat het ook de recentste Twitter-berichten en woensdag webisodes van Hansen Tomas zien!

Klik HIER om de gadget op je Hyves toe te voegen!

Momenteel zijn de schrijfsessies, voor zowel muziek als teksten, voor het 2^e album in volle gang! Dit betekend helaas wat minder publieke optredens en activiteiten, maar hier achter de schermen zijn het spannende en drukke tijden. Perfectionist als Hansen is, wordt voor ieder nummer zorgvuldig de tijd genomen. Uit de vele nummers die inmiddels geschreven zijn, is nu een eerste selectie gemaakt. Deze nummers worden nu uitgewerkt. Hansen hoopt hier voor de kerst mee klaar te zijn zodat het opnemen begin 2010 kan plaatsvinden.

Nog even geduld dus, maar Hansen blijft uiteraard te volgen via de webisodes, nieuwsbrieven en Twitter!

Het wordt alsmaar populairder: Twitteren. Bij de miljoenen gebruikers horen ook bekende Nederlanders, radio en TV zenders en zelfs de Amerikaanse president Barack Obama.

Ook Hansen is actief op Twitter en publiceert regelmatig nieuwe updates over zijn bezigheden. Zorg dat je hem volgt om op de hoogte te blijven van Hansen!

Klik hier om naar Hansen’s profiel te gaan en hem meteen te volgen (www.twitter.com/hansentomas)

Deze zomer hield 100% NL een actie rondom de Hollandse Nieuwe haring en nieuwe Nederlandse artiesten. Op www.100p.nl kon je stemmen op je favoriete artiest en zo kans maken op een optreden op je werk. Hansen ontving de meeste stemmen en trad daarom vrijdag 25 september op in het pand van Manpower, Apeldoorn. Uiteraard was er een haringkraam aanwezig en tussen het eten van dit visje door zong iedereen gezellig met Hansen mee!

Bekijk nu de foto’s op deze website onder media > foto’s.

Klik hier om het nieuwsbericht van 100% NL te lezen en hun video van het optreden van Hansen Tomas te bekijken.

Zondag 13 september 2009 vond het unieke kampvuur concert van Hansen Tomas plaats te recreatiegebied Bussloo. Hansen en zijn gitarist Bram Bokken speelden een intieme akoestische set voor het handjevol genodigden, die er met volle teugen en meezingend van genoten! Nogmaals iedereen bedankt voor jullie komst en gezelligheid!

Onder media > foto’s staan een aantal foto’s van dit speciale optreden. Ook staan er mooie shots van Hansen Tomas en de Fours tijdens hun optreden op Epop op 5 september 2009. Deze laatsgenoemde foto’s zijn genomen door Dash Dot, www.dashdot.nl.